Sinds de invoering van de basisverzekering op 1 januari 2006 maken de zorgverzekeraars een stormachtige ontwikkeling door. Om klanten aan zich te binden proberen ze zich te onderscheiden van hun concurrenten.
In eerste instantie ging men het gevecht met elkaar aan o.b.v. prijzen en met name kortingen voor collectiviteiten. Daarnaast hebben de zorgverzekeraars hun administratieve processen, zoals polis- en declaratieverwerking en het call center, waardoor het serviceniveau richting klanten omhoog is gegaan, zoals blijkt uit een jaarlijkse klantenmonitor. Daarnaast zijn de kosten van deze processen naar beneden gegaan. Dit is een mooi voorbeeld dat focus op een hogere kwaliteit leidt tot lagere kosten.
Inmiddels wordt de nadruk in toenemende mate gelegd op het onderscheidend karakter van zorginkoop. Langzaamaan zien we een verschuiving van het administratief sluiten van contracten met alle zorgaanbieders naar het daadwerkelijk innovatieve zorginkoop, ofwel zorginkoop nieuwe stijl.
Zorginkoop nieuwe stijl
De verandering van de oude zorginkoop naar zorginkoop nieuwe stijl beschrijven we aan de hand van vier bewegingen die op dit moment in toenemende mate plaatsvinden:
- Van instellingsbudgettering naar productfinanciering: instellingen krijgen in steeds mindere mate een vast budget voor een jaar toegewezen. In plaats hiervan worden ze betaald op basis van het aantal en type diensten dat geleverd wordt (bijvoorbeeld binnen de ziekenhuiszorg een verschuiving van A- naar B-segment of binnen de AWBZ de introductie van Zorg Zwaarte Pakketten (ZZP’s). Hierdoor neemt het ondernemingsrisico voor de instellingen toe. Maar ook de zorgverzekeraar loopt steeds meer risico, doordat de ex post verevening steeds meer wordt afgebouwd.
- Van inspanning naar resultaat: met zorgaanbieders maakt men steeds meer afspraken over de kwaliteit die daadwerkeijk wordt geleverd. Hier past men de beloning op aan. Bij ziekenhuiszorg krijgt het ziekenhuis bijvoorbeeld per DBC per patiënt betaald, onafhankelijk van het aantal verpleegdagen of polibezoeken dat daadwerkelijk is geleverd voor een specifieke patiënt. Daarnaast worden in toenemende mate afspraken gemaakt op basis van specifieke kwaliteitsindicatoren per aandoening, bijvoorbeeld het percentage heroperaties vanwege infecties.
- Van administratief contracteren naar gedifferentieerde zorginkoop: zorgverzekeraars maken in de wijze van contracteren steeds meer onderscheid tussen verstrekkingen: het type afspraken dat gemaakt wordt met een huisarts verschilt wezenlijk van bijvoorbeeld hulpmiddelen. In geval van de huisarts wordt bijna iedere arts gecontracteerd, terwijl bij hulpmiddelen er daadwerkelijk sprake is van selectieve inkoop. Maar daarnaast worden binnen een verstrekking verschillende contracten met type zorgaanbieders afgesloten. Zo krijgt een fysiotherapeut een hoger tarief voor zijn diensten als hij voldoet aan bepaalde (kwaliteits)criteria ten opzichte van zijn collega die hier niet aan voldoet.
- Van verstrekking naar ketenzorg: tenslotte is er een beweging gaan dat verstrekkingen niet meer alleen 'geïsoleerd' van elkaar worden benaderd. Naast een inkoopbeleid voor huisartsen ontstaat ook een inkoopbeleid voor diabeteszorg of voor arbeidsgerelateerde zorg. Met andere woorden, er ontstaat een beleid voor specifieke doelgroepen. De functionele bekostiging in de eerstelijn, waarbij contractpartijen een vast bedrag krijgen voor een aantal chronische ziekten zoals diabetes en COPD, is een mooi voorbeeld van deze ontwikkeling.
Meer weten?
Neem contact op met Mark Lenssen:
T +31 (0)20 3010800
E lenssen@plexus.nl