Zou het komen omdat ziekenhuisbestuurders er niet in geloven? Omdat ze murw zijn geslagen door alle VWS-wetten en rapporten? Of omdat ze geen enkel vertrouwen hebben in de organisatiekracht van huisartsen? Feit is dat per 1 janauri 2010 er een nieuwe financiering geldt voor de chronische zorg: Integrale bekostiging. Het doel, naast een betere coördinatie en betere kwaliteit van de chronische zorg van onder andere diabetes, COPD en hartfalen, is een verplaatsing vanuit dure tweedelijns zorginstellingen naar ‘goedkopere’ zorgorganisaties. Tot nu heb ik echter geen haan in ziekenhuisland hierover horen kraaien. Interessant.
|
De keten-DBC
Het idee van de keten-DBC is eenvoudig: omschrijf het product (en niet het aanbod), maak één partij, de hoofdcontractant, verantwoordelijkvoor het resultaat en de kosten (en niet alle partijen een beetje), beoordeel en beloon kwaliteit (en niet de inspanning), contracteer de beste partij (en niet allemaal). In feite lijkt de systematiek erg veel op de gebruikelijke ziekenhuis DBC's. De eerste veelbelovende resultaten zijn bekend uit internationale setting en Nederlandse pilots. Zo liet het project DiabeteszorgBeter de volgende resultaten zien: goede uitkomsten bij stijgende complexiteit, extra verschuiving van zorg uit de 2de naar de 1ste lijn en een beter ervaren gezondheid door patienten in vergelijking met de rest van Nederland. Een prettig resultaat. |
Dat er wat moet gebeuren, is evident. Zo heeft bijvoorbeeld 20% van de COPD-patienten verborgen hartfalen (en 30% geen COPD) en wordt slechts 30% van de diabetes-patienten adequaat behandeld. Tel daarbij op de explosie van chronisch zieken die ons te wachten staat komende jaren én het feit dat chronische zorg 70% van alle kosten genereert, dan is duidelijk dat het beter kan en beter moet. Het recept vanuit VWS voor deze dodelijke cocktail is de Integrale bekostiging met de ‘keten-DBC’s’.
Een interessant aspect aan de keten-DBC is dat iedere partij/persoon de hoofdcontractant mag zijn: huisartsen, apothekers, de Diabetes Vereniging Nederland, maar natuurlijk ook ziekenhuizen en/of medisch specialisten. Aangezien een fors deel van zorg in een ziekenhuis chronisch is, zou je verwachten dat hier dus enige activiteit te bespeuren zou zijn. Niet is minder waar. Een exemplarische anekdote: Ik mocht laatst een groep van 200 cardiologen toespreken. Ze keken al wat argwanend toen ik als ‘grey suit’ het podium beklom tijdens hun wetenschappelijk bijeenkomst. En om ze niet teleur te stellen, vroeg ik meteen maar: “Wie heeft er wel eens gehoord had van Integrale bekostiging voor chronsiche aandoeningen?” Een oorverdovende stilte, de vraag werd beantwoord met een viertal vingers. Dat is weinig. Zeker omdat de keten DCB’s cardiovasculair risicomanagement en hartfalen onderdeel zijn van de eerste groep van zogenaamde keten-DBC’s. Je zou toch denken dat cardiologen zich hier druk om maken.
Nu kun je natuurlijk discussiëren over het nut en de noodzaak van keten DBC’s. Levert het niet teveel bureaucratie, geeft het niet weer een nieuwe versnippering van zorg, is de organisatiekracht van zorggroepen wel groot genoeg, komt er wel voldoende concurrentie, etc. Dit zal zich moeten bewijzen. Echter de geest is uit de fles: de uittocht van voorspelbare, weinig complexe zorg uit het Instituut Ziekenhuis lijkt de komende jaren niet meer te stoppen.
Gelukkig zijn er legio kansen voor ziekenhuis en professional. Want hoewel er inmiddels 107 zorggroepen bestaan die al keten-DBC’s hebben gecontracteerd, zijn er nog vele interessante opties voor ziekenhuizen en medisch specialisten. Want waarom geen expertisecentrum Diabetes voor de regio opzetten als vraagbaak voor de zorggroepen? Waarom niet huisartsen verleiden tot het organiseren van een integraal centrum voor chronisch ziektes, in het ziekenhuis? Waarom niet als medisch specialist voor de consult- en diagnostiekfunctie integraal onderdeel worden van de keten? Dit zijn uitstekende opties om je regionale profiel samen met ketenpartners invulling te geven. Zo houd je grip en zicht op de markt en komen complicaties en exacerbaties eerder naar het eigen ziekenhuis.
En wat is er te winnen voor de professionals: zelfontwikkeling, vakverbreding en beter gebruik van de expertise. Immers, de regionale COPD-zorg coordineren kan heel uitdagend zijn en de gevolgen van een ketoacidose zijn wellicht medisch interessanter dan de helft van je tijd besteden aan reguliere controles.
Met andere woorden, ik denk dat het de hoogste tijd is dat ziekenhuisdirecties en medisch specialisten in beweging komen om zich actief met deze nieuwe keten-DBC’s te gaan bemoeien. Het is de enige manier om niet buiten spel gezet te worden.